به مناسبت روز قلم

به مناسبت روز قلم

به مناسبت روز قلم

ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ، ﻫﯿﭻ ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻮﺩ!

ﻭ‌ ﮐﻠﻤﻪ، خود ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ…

بی شک، بخش مهم و اساسی هویت فرهنگی هر ملتی، به آثار مکتوبی‌ است که از آن ملت بر جای مانده. نقش قلم و تاریخ نگارش و نوشتن در هر فرهنگی، بسیار مهم و قابل توجه است. در آیین کهن ما ایرانی‌ها نیز بارها و بارها به جادوی قلم و اثر آن بر ابعاد مختلف زندگی بشر، اشاره شده است‌.

۱۴ تیر در تقویم ما، روز قلم نام گذاری شده است. شورای فرهنگ عمومی، به پیشنهاد انجمن قلم ایران، چهاردهم تیر ماه را، روز قلم نامگذاری کرد؛ که دلایل مختلفی برای انتخاب این روز بعنوان پاسداشت قلم، وجود دارد.

آیین گرامی داشت قلم، یکی از آیین‌های با اهمیت در یکی از مهم‌ ترین جشن‌های ایران باستان می‌باشد. در این جشن، هوشنگ پادشاه پیشدادی ایران نویسندگان و کاتبان را به رسمیت شناخته و قلم این بزرگان را ارج نهاده است. به همین دلیل است که در این روز، مردم جشن می‌گیرند و آن جشن، جشن شکوه و گرامی داشت قلم، نام می‌گیرد؛ این روز همان روز چهاردهم تیر ماه است.

همچنین ابوریحان بیرون در یکی از کتاب هایش آورده است که ایرانیان باستان، چهاردهمین روز از تیر ماه را روز تیر می‌نامیدند؛ از طرفی، در فرهنگ پارسی، سیاره‌ی تیر، کاتب و نویسنده‌ی ستارگان است و به همین دلیل این روز را روز نویسندگان می‌نامیدند.

پس آنچه که مسلم است این است که نام گذاری این روز، با تاریخ و تمدن کهن و فرهنگ دیرینه‌ی ما بی‌ارتباط نیست. زیرا که از گذشته قلم و نوشتن، جایگاه ویژه و بسیار مهمی در میان ایرانی‌ها داشته و هنوز نیز دارد.

نقش قلم، در ادامه‌ی حیات فرهنگی یک ملت، بسیار حائز اهمیت است. قلم‌های بی‌شماری برای حفظ هویت و فرهنگ این مرز و بوم، زده شده است. و حاصل این نوشتن‌ها و قلم زدن‌ها، مشاهیر، دانشمندان، نویسندگان، شاعران و فرهیختگانی است که طی سالیان دراز در آسمان فرهنگ و دانش این کشور،‌ ستاره شده‌اند.

ما باید ارج و ارزش این دست‌های توانا را همواره به خاطر داشته باشیم و همه ساله، به پاس ارزشمندی نام و یاد بزرگان اهل قلم و نیز به جهت یادآوری این روز ارزشمند، قلم بزنیم و از چهره‌های تأثیر گذار سرزمینمان که طی سال‌ها تلاش بی وقفه در حفظ و نگهداری هویت ملی و میهنی‌مان کوشیده‌اند یاد کینم و یادشان را گرامی بداریم.

اهمیت و جایگاه قلم در فرهنگ‌های مختلف به این جهت است که می‌توان با جادوی نوشتن، هر لحظه‌ای را ثبت و ‌ضبط کرد. می‌توان با کنار هم چیدن کلمات و رقص مرکب قلم بر روی سفیدی کاغذ، گذشته، حال و آینده را به هم پیوند داد‌. کلمات، میان ما و جهان‌ها و فرهنگ‌ها و انسان‌های پیش از ما و حتی پس از ما، آشتی و صلح و سازش برقرار می‌کنند.

واژه‌ها مهربان هستند و هر واژه‌ای که نوشته می‌‌شود، در واقع هویت مستقل خود را می‌یابد و ماندگار می‌شود.

جاودانی، رمز دیگر قلم است. ما می‌توانیم با سحر قلم، خودمان را ثبت کنیم و پس از مردنمان نیز با نوشته‌هایمان زنده بمانیم و بر سفیدی کاغذ، زندگی کنیم؛ همان گونه که بزرگانی هم چون حافظ، سعدی، مولانا و دیگر اندیشمندان و فرهیختگانمان به این صورت ماندگار شدند و به ما که انسان‌های قرن‌ها پس از خودشان بودند، درس‌های زیادی از انسانیت و فرهنگ و دانش آموختند.

ماندگاری قلم، رازِ استقلال هر ملتی در هویت فرهنگی آن ملت است.

سخنی که نوشته می‌شود با سخنی که بیان می‌شود، متفاوت است؛ و به همین دلیل است که یک نویسنده وقتی که قلم به دست می‌گیرد و می‌نویسد، با حساسیت و دقت زیادی کلماتش را انتخاب می‌کند و آنها را کنار هم می‌چیند. آن چیزی که از بزرگان در گذشته به دست آیندگان می‌رسد، می‌بایست سندیت داشته باشد تا برای نسل‌های بعد قابل قبول باشد و نگاشتن و مکتوب کردن ذهن‌ها، بهترین و اساسی ترین راه حل در این زمینه است که از جادوی قلم برمی‌خیزد.

مجموعه‌ی حس هفتم این روز ارزشمند را به همه‌ی فرهیختگان و اهالی قلم، اندیشه و تفکر، تبریک می‌گوید و از خداوند مهربان با سوگند به قلم و آن چه که با قلم می‌نویسند، آرزوی مانایی و زنده ماندن تمامی قلم‌های ارزشمند و تأثیرگذار را خواهان است.

شروه کنید به نوشتن و دکمه اینتر را برای جستجو بزنید

سبد خرید